المذهب ) . تصانيف او عبارتند از : العذب المعين فى شرح اربعين ( عربى ) ؛ مشكاة المصباح فى شرح دعاء الصباح ( عربى ) ؛ مصباح البيان ، تفسير سورة الرحمن ( عربى ) ؛ فوح العبير ، شرح جوشن صغير ؛ جواهر التاج در قصص معراج ؛ ضياء الشمس فى مسايل الخمس ؛ نسيم الصباح فى كلمة النكاح ( نسخهء عربى نزد مولانا مسرور حسن در اعظم‌گره موجود است ) ، اجوبه فاخرة ؛ التحفة اللمعة فى الصلاة الجمعة ؛ فوائد محسنيه ؛ حاشيهء شرايع الاسلام ؛ رشيقهء انيقه در بحث زكات ؛ بهجة مونقه ؛ اجوبهء رشيقه در اسئله دقيقه ؛ السحر الحلال ( عربى ) ؛ الآيات البيّنات ( عربى ) ؛ قصيدهء محسنيه ؛ نفحة عنبريّه فى الصلاة الخير البريّة ؛ تحقيق انيق در كذب و لغو ؛ ماء مسكوب فى شرح الذنوب ؛ درّ مكنون در حال يوشع بن نون ؛ روح اليقين ؛ نزهة المتقين ( در نماز شب ) ؛ عمدة الذخائر در بيان صغاير و كبائر ؛ مثنوى درّ منظوم ؛ تحفة الاتقياء در متعه ، خير البضاعة در احكام رضاعة ؛ مصباح الهدى ؛ رسالهء عديم النظير در جنت و سعير ( غير چاپى ) . محمد محسن اعظم‌گرهى 1320 ه ق / 1902 م 1395 ه ق / 1975 م مولانا سيد محمد محسن بن سيد احمد حسين در سال 1902 م در قريهء دارى بلوك اعظم‌گره ( هند ) متولد شد . او صاحب املاك و زمين بود و تا سن دوازده‌سالگى در منزل خويش درس خواند و سپس به لكنهو رفت و در مدرسهء سلطان المدارس دروس خود را تمام كرد و مدرك صدر الافاضل را به دست آورد سپس نزد حكيم عبد الحليم به تحصيل علم طب پرداخت و چون ذاتا به ادبيات اردو علاقه‌مند بود در سال 1939 م به عضويت شعبهء تصنيف و تأليف انجمن ترقى اردو هند ( دهلى ) درآمد و پس از مدتى به زادگاه خود بازگشت . بعد از تأسيس پاكستان رهسپار كراچى شد و در همان جا در سال 1975 م / 1395 ه ق از دنيا رفت . مولانا محمد محسن در شاعرى شاگرد عزيز بود و به عربى و فارسى تسلط داشت ولى بيشتر به زبان اردو شعر مىگفت . كلام وى در مجلات كانپور و ساقى دهلى و همايون لاهور به چاپ مىرسيد و در سرودن اشعار مذهبى ، مرثيه ، نوحه و قصيده استاد بود . تصانيف او عبارتند از : آيينهء فكر ، مجموعه مراثى و سلام ؛ اجمال فكر ؛ محسن عزا ؛ پيام محسن كه همهء آنها به چاپ رسيده است .